Müstakil Bölümler
Bültene Kayıt Olun!



Ahlatşâhlar da denilen Sökmenliler Devleti hükümdârı. Babası İbrâhim Beydir. Amcası Ahmedin
devlet idâresinde yetersizliği sebebiyle tahttan indirilmesi üzerine 1128de başa geçti.
Ahlatşâhlar Beyliği, çocukluk dönemi hâriç, İkinci Sökmen Bey zamânında en iyi devresini yaşadı.
İkinci Sökmen bir ara Sasunlulara esir düştü ise de Artuklu Beyi Timurtaşın yardımıyla esâretten
kurtuldu. Musul Atabegi İmâdeddîn Zenginin ölümünden sonra, İkinci Sökmen, ona âit olan Hızan ve
Mâdeni ele geçirdi. Bu sırada Artuklu Beyi Kara Arslan, Malazgirt ve Tûtab şehirlerini Ahlatşâhlardan
aldı. Artuklulardan Necmeddîn Alpin aracı olmasıyla, Kara Arslan ele geçirdiği yerleri geri verdi.
1161 senesinde Gürcüler, Aniyi ele geçirince, İkinci Sökmen, diğer Türk beyleriyle Gürcistan Seferine
çıktı. Bu seferde İkinci Sökmen büyük bir hezîmete uğradı. İki yıl sonra tekrar birleşen Türk beyleri
Gürcistana yeni bir sefer düzenlediler ve Gürcüleri yenilgiye uğrattılar. İkinci Sökmen, Ahlâtta parlak
törenle karşılı. On iki yıl sonra Âzerbaycan Atabegi Şemseddîn İldeniz, İkinci Sökmeni Gürcülere
karşı yardıma çağırdı. Nahcıvanda toplanan Türk duları Taryalis Ovasına kadar ilerledi. Gürcü Kralı
savaşmaya cesâret edemedi ve manlık bir bölgeye kaçtı. Türk dusu pekçok ganîmet elde ederek
geri döndü.
Bu sırada Selâhaddîn-i Eyyûbî, 1174 senesinde bağımsızlığını îlân ederek Eyyûbî Devletini kurdu.
Ülkesini genişleten Selâhaddîn Eyyûbî, Doğu Anadoluyu da topraklarına katmak istiydu. Selâhaddîn
Eyyûbî, Musulu kuşatınca, Atabek İzzeddîn Mesûd diğer Türk beylerinden yardım istedi. Halîfe Nâsır,
İkinci Sökmen ve Atabek Kızıl Arslanın aracı olmasıyla, Selâhaddîn Eyyûbî Musul kuşatmasını
kaldırdı.
İkinci Sökmen uzun yıllar hüküm sürdükten sonra, 1185 yılında yaklaşık 80 yaşlarındayken vefât etti.
Çevredeki bütün hükümdârlar ona saygı gösterirlerdi. Akıllı, ileri görüşlü ve güzel ahlâklı bir
hükümdârdı. Cesâreti ve Gürcülere karşı cihâdı halkın gönlünde taht kurmasına sebep olmuştu. Ahlat
en parlak dönemine onun devrinde ulaştı.




İslâm halifelerinden, sultanlarından, Türk beylerinden yirmi altısının adı. İkişer tane Anadolu Selçuklu,
Carlı, Eşrefli, Karahanlı, Mengücüklü, Osmanlı, Safevî; birer tâne de Bengal Sultanlığı, Büyük
Selçuklu, Dulkadirli, Emevî Halifeliği, Endülüs Emevî, Eyyûbî, Fas Şerîfliği, Germiyanlı, Hûdi, Karasî,
Karmatî, Merînî hükümdarlarının adı Süleymandır.
Anadolu Selçuklu Sultanlarından Kutalmışoğlu Süleyman-I (1077-1086), Süleyman-II (1196-1204),
Caroğulları Beylerinden Şucâeddin Birinci Süleyman Paşa (1309-1339), Süleyman Şah-II
(1184-1192), Eşrefoğulları Beylerinden Seyfeddin Süleyman Bey-I (?-1302), Süleyman Şah-II (1326),
Karahanlılardan Batı Karahanlı Büyük Kağanı Süleyman (1097), Doğu Karahanlı Büyük Kağanı
Süleyman (1032-1056), Mengücüklerden Divriği şûbesinden Süleyman Şah-I (1142-?), Süleyman
Şah-II (1192- takriben 1228), Osmanlı Sultanı ve İslâm halifelerinden Sultan Süleyman Han
(1520-1566), Süleyman Han-II (1687-1691), Safevî Şahlarından Süleyman-I (1666-1694), Süleyman-II
(1749-1750) ile Bengal Sultanlarından Süleyman Kararânî (1564-1572), Büyük Selçuklularda
Gıyâseddîn Süleyman Şah (1160-1161), Dulkadirli Süleyman Bey (1442-1454), Emevi Halifeliğinden
Süleyman (1715-1717), Endülüs Emevîlerinde Süleyman el-Müstaîn (Birinci saltanatı 1009-1010),
ikinci saltanatı (1013-1016), Eyyûbîlerden Melik el-Muzaffer Süleyman (1214-1215), Fas Şerîflerinden
Süleyman (1793-1822), Germiyanoğullarından Süleyman Şah (1361-1387), Malaga Hammûdîlerinin
Saragosadaki Hûdî şûbesinden Süleyman el-Mustain (1039-1046), Karasioğullarından Süleyman Bey
(?-1360), Karmatîlerden Ebû Tâhir Süleyman (923-944), Merinilerden Ebür-Rebî Süleyman
(1308-1310) târihlerinde hükümdarlık sürdüler.



Hindistanda Bâbürlüler Devleti hükümdarlarından. Cihangir Selim Şahın oğludur. 1592de Lahda
doğdu. Sarayda iyi bir tahsil gördü. Şehzâdeliği önemli devlet hizmetleriyle geçti.
Ağabeyi Hüsrev Han meselesinden dolayı babasına karşı geldi. Askerinin çokluğuna ve babası
tarafındaki kumanların kalpten kendisine bağlı olmalarına rağmen zafer kazanamadı. O zamanın
büyük âlimi İmâm-ı Rabbânî Müceddid-i Elfî Sâniye giderek, muvaffak olmasına duâ etmesi için
yalvardı. Büyük İmâm (kuddise sirruh) babasına karşı gelmesine mâni olup, nasihat etti:
“Babana git, elini öp, gönlünü al Yakında vefât edecek saltanat sana kalacaktır.” diye müjde verdi.
Şah Cihan emirlerini dinledi ve arzusundan vaz geçti. Az zaman sonra 1637de babası vefât edince
Agrada “Ebül-Muzaffer Şihabüddîn” ünvanı ile Bâbürlü tahtına çıktı.
1630 senesinde Nizamşahları itaat altına aldı ve Darur şehrini ele geçirdi. Ertesi sene Devletabadı da
alarak Nizamşahları tadan kaldırdı. Şiî Kutubşahlar üzerine yürüyerek hutbede dört halifeyi
zikretmeleri ve vergi ödemeleri şartıyla anlaşma yaptı. Ahmednagarı ele geçirdi. Golkonda ve Brezpur
gibi Güney Hind Sultanları, Bâbürlü hâkimiyetini tanıdılar. Böylece devletin otitesini Hindistanda
tamâmen sağladı.
Bayındırlık işlerine ehemmiyet vererek tarımın gelişmesini temin etti. İngiliz, Ptekiz ve Hollalılara
karşı ülkenin menfaatlerini kudu. Delhi şehrini îmâr etti ve genişletti. Kale, saray, câmi, mescit ve
türbeler yaptırdı. Hanımlarından birinin Agra şehrindeki mezarı üstüne yaptırdığı Tac Mahal denilen,
sanat değeri çok fazla ve süslü türbe, Türk mîmarlık târihinin önemli eserleri arasındadır.
Şah Cihan, 1657de hastalanınca oğulları arasında taht kavgası başladı. Evrengzib Âlemgir Şah
adındaki oğlu kardeşlerine karşı üstünlük sağladı ve babasını tahtından indirerek 1658 senesi
Temmuz ayında Agrada sultanlığını îlân etti. Şah Cihan Agra şehrinde sekiz yıl daha yaşadı. 75
yaşında vefât etti. Tac Mahalde eşinin yanında toprağa verildi (1666).



Safevî Devletinin kurucusu. Erdebilli Şeyh Safiyyüddinin tunudur. Babası Râfizî Şeyh Haydar,
annesi Akkoyunlu Uzun Hasanın Katerina Despina adlı hanımından olan kızı Halime Begümdür.
1487de doğdu. İsmâil-i Safevî diye de bilinir. Türklerin Hatay kabilesindendir. 1493te babası Haydar,
Şirvan Hükümdârı Sultan Yâkubun kuvvetleriyle yaptığı muhârebede öldürüldü. İsmâil Safevî ve
kardeşleri, dayısı Sultan Yâkub tarafından ölümden kurtarılıp, Şiraz Vâlisi Mansûr Bey Purnakın
yanına gönderildi. Şiraz Vâlisi, İsmâil Safevî ve kardeşlerini hapsettirdi. Akkoyunlu Rüstem Bey
tarafından kurtarılan Şah İsmâil Safevî ve kardeşleri Erdebile gittiler. İsmâil, babası Şeyh Haydarın
müridleri tarafından saklanarak gizlendi. Geylan, Gaskar, Rast ve Lâhicâna gidip, gizlice faaliyette
bulundu. Babasının müridleri ve dostları etrafında toplı.
1500de harekete geçen İsmâil Safevî Şirvana varıp babasının kâtili olan Ferruh Yesârı katletti ve
Şirvanı aldı. 1501de Âzerbaycanı ele geçirdi. Akkoyunlulardan Arran ve Diyarbekir Hükümdarı
Elvend Beyi 1502de mağlup edince Tebrize geldi. Tebrizi merkez yaptı ve merasimle taç giyerek
“Şah” ünvanını aldı. Şah İsmâilin kurduğu devlete ve hanedana, dedesi Safiyeddin-i Erdebilîden
dolayı Safevîler denildi. (Bkz. Safevîler)
Şah İsmâil, kurduğu devleti bozuk Râfizî inancıyla teşkilâtlırıp, yayılma siyâseti tâkip etti. Bütün
İslâm ülkelerine halife, mürid ve fedâilerini gönderip, alenî ve gizli Safevî propagası yaptırdı.
1503te Irak-ı Acem, Fars ve Kirmanı, Kâzaranı büyük katliam ve tahriple zaptetti. Kâzaranı alınca
adaki Ehl-i sünnet âlimlerinin hepsini kılıçtan geçirdi. Bu katliamları Osmanlı Devletinin tepkisine
sebep oldu. 1504te Yezdi alıp, kışın İsfehana geldiyse de Osmanlı-Safevî münasebetleri düzelmedi.
1505te Kazvine gelip, Eshâb-ı kirâmdan, büyük mücâhid, Seyfullah lakaplı, Irak Fâtihi Hâlid bin Velid
soyundan gelen Hâlidiyyeleri imhâ etti. 1507de Dulkadirli AlâüddevleBeyi mağlup etti. Erciş, Ahlat ve
Bitlisi ele geçirip, Elbistana kadar ilerledi. Diyarbekir Hâkimi Emir Bey, Şah İsmâile bağlılığını arz
ettiyse de, ahalisinin ekserisi Ehl-i sünnet olan şehir Safevîleri kabul etmediler. Diyarbekir, uzun
mücâdelelerden sonra Safevî tahakkümü altına girdi.
1508de Bağdatı aldı. Şehirde büyük tahribat ve katliamlarda bulundu. Başta İmâm-ı Azam Ebû
Hanife hazretlerinin Azamiyedeki türbesini ve Ehl-i Beytten büyük âlim, mürşid-i kâmil ve evliyâyı
kirâmdan Abdülkâdir-i Geylânî hazretlerinin ve daha pekçok Ehl-i beyt, Eshâb-ı kirâm ve Ehl-i sünnet
âlimlerinin kabir ve türbelerini tahriple Müslümanları katlettirdi. Bağdata vâli tâyin edip, Abbasî
halifeliğini küçültmek için ona “Halifet-ül-hülefâ”, yâni halifelerin halifesi ünvanını verdi.
1509da Baküyü zaptetti. Safevîlerin doğusundaki Sünnî Özbekler, Hasanı ele geçirince, Özbek
Hanı Muhammed Şeybânî Hana haber gönderip, bölgeden çıkmalarını istedi. İsteği kabul edilmedi.
1510da vukû bulan savaşı Safevîler kazı. Esir edilen Muhammed Şeybânî Hanın kafasını kestirip,
kafatasını şarap kadehi yaptırdı; derisine de saman doldurarak zafer alâmeti olarak Osmanlı Sultanı
Bâyezîd Hana gönderdi.
1511de Mâverâünnehr Seferine çıktı. Belh dâhil Mâverâünnehrdeki birkaç şehri antlaşmayla alıp,
Iraka döndü.
Şah İsmâil bizzat katıldığı seferlerle hâkimiyetini genişletirken, İslâm ülkelerine gönderdiği dâî denilen
halifelerine de Safevî ideolojisini propaga ettirip taraftarlarını çoğaltarak, Râfiziliği yaydırıydu.
Anadoludaki dâîlerinden Şeytan Kulu da denilen Şah Kulu BabaTekeli de GüneyAnadoluda faaliyet
gösterip, Safevî propagası yapıydu. Şah Kulu, on beş bin kişilik silâhlı kuvvet toplayıp Sultan
İkinci Bâyezîd Han (1481-1512) zamânında 1511de isyân etti. Konya ve Kütahya civârında pekçok
tahribatta bulundu. Üzerine gönderilen kuvvetleri bozdu. Sivas yakınındaki Gedik Hanı mevkiinde
Vezir-i âzam Hadım Ali Paşa tarafından öldürüldü. Taraftarları İrana sığındı. Şah Kulunun taraftarları
yolda kervan soygununa katılınca, Şah İsmâil bunları cezâlırdı.
1512de Emir Ahmed İsfehanîyi Mâverâünnehr Seferine gönderdi. Safevî dusu Özbeklere yenildi.
Özbekler, Hasanı tekrar ele geçirdiler. Şah İsmâil bizzat Hasana gidip, bölgeyi tekrar Safevî
hâkimiyetine aldı. Safevîler, Osmanlı Devletinin aleyhine Mısır Memlûkleri ve Hıristiyan âlemiyle iyi
münâsebette bulundular. Sünnî Özbek Hanı Ubeyd Han, babası Muhammed Şeybânî Hanı katledip,
kafasını şarap kadehi yapan Şah İsmâile karşı Osmanlı Sultanı Selim Han yardım isteyip, ittifak
teklif etti. Sultan Selim Han (1512-1520) bu talep ve teklifle Râfizi meselesini halletmek için Şah
İsmâile ağır ithamlar bulunan arka arkaya üç mektup gönderdiyse de, Şah bunlara hiç cevap vermedi.
Osmanlılar 1514te İran Seferine çıkınca, Sultan Selim Han, İstanbuldan Doğu Anadoluya kadar
gelmesine rağmen Şah İsmâil meydana çıkmadı. Şah İsmâile gönderilen son mektupta, Sultan Selim
Han, Safevî Şahı için ağır ifâdeler kullanınca Çaldıran Meydan Muhârebesine çıkmak zunda kaldı.
Bu nâmede; Osmanlı dusunun uzun bir yoldan gelip epeyden beri muhârebe için düşman dusu
aramasına rağmen meydana çıkan olmadığı, pâdişâhların ellerindeki memleketlerin nikâhlıları olduğu,
erkek ve yiğit olanın onu nâmahreme (yabancıya) çiğnetmeyeceğinden bahsedilerek; Şah İsmâile
miğfer yerine yaşmak, zırh yerine çarşaf giymesi tavsiye edilerek, ayrıca kadın elbiselerinden hırka, şal
ve çarşaf gönderildi. Şah İsmâil bu ağır ifâdeli nâme ve elbiseler üzerine devrin en büyük devleti
Osmanlılarla muhârebeyi kabul etmek zunda kaldı.
23 Ağustos 1514 târihinde meydana gelen Çaldıran Meydan Muhârebesinde Şah İsmâil ve Safevî
dusu, Osmanlı dusu ve Ehl-i sünnetin hâmisi Sultan Selim Hana bir gün bile mukâvemet edemedi.
Çaldıranda Safevî dusu, Osmanlı teknik üstünlüğü ve kuvvetli îmânı karşısında eriyip gitti. Şah
İsmâil tahtını, tacını ve hatununu muharebe meydanında bırakıp, kaçtı (Bkz. Çaldıran Muhârebesi).
Tebrize çekildi. Mağlubiyet üzerine, teselliyi içkide aradı. Kendini bütünüyle içkiye verip, zevk ve
eğlenceye düşkün, sefih bir hayat yaşadı. Özbekler Hasana tekrar sâhip oldular.
Şah İsmâil içki ve zevk âleminde günlerini geçirirken, Safevî devlet adamları harekete geçti. Bebek
yaştaki oğlu Tahmasb Safevî, atabeg îlân edildi ve Emir Sultan Han da yardımcı tâyin edildi. Şah
İsmâil sefâhat âlemindeyken, Osmanlıya karşı kini azalmadı. Alman İmparatu Şarlkene mektup
gönderip, Osmanlı Devletine karşı yardım ve ittifak talebinde bulundu. Fakat Şah İsmâil Safevî; tahriki
sonucunda Osmanlı Devletine karşı Hıristiyan âleminin çıkardığı dunun 1526da Mohaçta
mağlubiyetini göremedi.
Şah İsmâil, 23 Mayıs 1524te Âzerbaycanın Serâb şehrinde öldü. Cenâzesi Erdebile getirilip, Şeyh
Safinin yanına gömüldü. Cesur, intikamcı ve zevkine düşkün olan Şah İsmâilin aynı zama Türkçe,
Farsça ve Arapça şiirleri mevcuttu. Hece ve aruz vezninde şiirlerin toplığı Dîvânından başka
Deknâmesi de vardır.



Safevî şahlarının üçüncüsü. Şah Tahmasbın oğludur. Gençliğinde babası Şah Tahmasb (1524-1576)
zamânında uzun yıllar hapis yattı. Kahkaha Kalesindeki mahkûmiyeti sırasında Safevî şahı babası
Tahmasb 1576da ölünce, kızkardeşi Perihan vâsıtasıyla hapisten kurtarıldı. İktidar yolu açıldı. Rumlu
(Anadolulu) Avşar ve Tekeli gibi Türk oymaklarının desteğiyle kardeşi Haydar Mirzayı öldürüp, İkinci
Şah İsmâil-i Safevî adıyla 22 Ağustos 1576da Safevî tahtına geçti. Ehl-i sünnet olup, Şâfiî
mezhebindeydi.
İkinci Şah İsmâil, Safevî Şahı olmasıyla iktidarını kuvvetlendirme faaliyetini başlattı. Safevî devlet
kadrosunu sarmış sapıklara karşı temizlik hareketine başladı. Kendi adamlarını devlet kadrolarına
tâyin etti. Râfizîliği yasaklayıp, sünnîliğini ilân etti. Devlet kadrosundan uzaklaştırdığı memurlar ve
sapıklar, aleyhine propaga başlatıp, devlete isyan ettiler. Bunlardan, tespit ettiği, Şah Tahmasbın
adamlarından ve askerlerden otuz binini cezâlırdı. Ehl-i beyt, Eshâb-ı kirâm ve İslâm âlimlerine küfr
ve kötülemeleri tadan kaldırdı. Câmilerde halîfe hazret-i Ebû Bekr, hazret-i Ömer hazret-i Osmanın
kötülenmesini yasakladı. Müslümanlara hürriyet tanıdı. Âdil ünvanını aldı. Doğu Anadoludaki Osmanlı
Devletine tâbi emirlerin teveccühünü kazı.
İkinci Şah İsmâil Safevî ülkesinde kısa zama büyük hizmetler ve icraatlar yaptıysa da, doğru
yoldan ayrılmış Safevîlerin düşmanlığını kazı. 24 Kasım 1577de zehirletilerek, bir rivâyete göre de
Safevî askerlerinin isyânı üzerine şehit edildi. Safevî tahtına kardeşi Muhammed Hüdâbende geçti.



Türk-İslâm dünyâsının büyük hükümdarlarından. Târihin en büyük cihangirlerinden biridir. Babası
Moğol Barlas Aşireti reislerinden Emir Turgaya, annesi Tigin Hatundur. 1336 senesinde
Mâverâünnehrde Semerkla Belh arasında Keş kasabasında doğdu. Âlimleri ve Allah dostlarını
çok seven babası Emir Turagay, Tîmûra aklî ve naklî ilimleriyle kumanlık bilgilerini ehil hocaların
elinden öğretti. Tîmûr, babasının vefâtından sonra emirler arasında geçimsizlikler yüzünden
memlekette anarşinin hâkim olması üzerine siyâsete karıştı. Mâveraünnehr Hâkimi Emir Hüseyin ile
birlikte Doğu Türkistan Hükümdarı Tuğluk, Tîmûra karşı mücâdele verdiler. 1370te Emir Hüseyin ile
arası açılan Tîmûr, onun ölümünden sonra Mâverâünnehre tek başına hâkim oldu ve Semerka
gelerek tahta çıktı. Büyük askerlik vasıflarını üzerinde taşıyan Tîmûr Han, yedi senede İranı hâkimiyeti
altına aldı. Âzerbaycan, Irak-ı Acem ve Irak-ı Arabı ele geçirdi. Yine 1371 ve 1379 yıllarında yaptığı
seferlerle Harezmi kendine bağladı. Ömrü harp meydanlarında geçen Tîmûr Han, 1389a kadar beş
sefer yaparak Uygurları itaat altına aldı. Mülteci Moğol Prensi Toktamışa yardım edip, destekleyerek
Altındu hükümdarı yaptı. Toktamış Han, Tîmûr Hana ihânet edince, 1390 ve 1391de onu iki kere
mağlup etti. İtil Irmağı doğusuna hâkim oldu. Daha sonra Hindistan üzerine de sefer açıp, 1399da
Kuzey Hindistanı zaptederek büyük başarılar kazı. Yaptığı bütün savaşları kazanan Tîmûr Han
1401-1402de Suriyeyi, 1402 Ankara Savaşı sonunda bâzı Osmanlı topraklarını hâkimiyeti altına aldı.
Böylece Çine ve Delhiye kadar bütün Asyayı, Irak, Suriye ve İzmire kadar Anadoluyu aldı. 200.000
kişilik bir dunun başında Çine sefere giderken 1405te vefât etti.
Tîmûr Han ilim sâhibi, âlim, büyük bir hükümdardı. Âlimleri severdi. Pekçok medrese ve kütüphâne
yaptırdı. Bilhassa Semerkant şehrini îmâr etti. Burada pekçok sanat eserleri yaptırarak, örnek ve
zengin bir şehir hâline getirdi. Tüzükât-ı Tîmûr adıyla kânunlar çıkardı ve kendi târihini kendi yazdı.
Çağatay dilinde yazdığı bu kitaplar Farsça ve Avrupa dillerine de tercüme edildi. Avrupa edebiyatında
kendisine geniş yer verilmiş, 16. yüzyıldan îtibâren hakkında pekçok eser neşredilmiştir. Bu eserlerin
pekçoğunda Tîmûr Han iyi kalpli ve büyük hükümdar olarak bahsedilmektedir. Osmanlı hükümdarı
Sultan Birinci Bâyezîd Han (1389-1402) ile harp ettiği için bâzı Osmanlı târihçileri bunu kötülemektedir.
Ancak Tîmûr Hanın Ankara Savaşından sonra İzmiri Hıristiyan şövalyelerden temizlemesi,
Anadoludaki sapık fırka mensuplarını cezâlırması, bu seferin hayırlı netîcelerindendir.
Tîmûr öncesinde Orta Asya Türklüğü, doğudan Moğol putperestliği, güneyden Hind Budizmi, batıdan
Fars zerdüştlüğünün baskısı ve etkisi altındaydı. Tîmûr Han, devletinin mânevî temellerini dayadığı
evliyâullahla Türkleri yeniden İslâmlaştırdı.
Tîmûr öncesinde Orta Asya Türklüğü göçebeydi. Tîmûr Mâverâünnehri şehirleştirdi. Obaları iskan etti.
Su kanalları inşâsıyla toplumu tarıma geçirdi. Büyük şehirleri ticâret yollarına bağladı. Fetihleriyle
âlimleri, sanatkarları Orta Asyaya topladı.
İlim adamlarına saygı gösteren, onları kuyan Tîmûr Han, Teftâzânî gibi büyük âlimleri meclisinde
bulundurur, nasihatlerini dinlerdi. Âlimlere karşı o kadar saygısı vardı ki; Buhara caddesinden
geçerken Muhammed Behâeddîn Buhârî (kuddise sirruh) hânekâhının halılarının silkildiğini öğrenince,
İslâmiyete olan sevgi ve saygısının çokluğundan aya yaklaşıp, tozları yüzüne sürerek bu bağlılığı
belirttiği rivâyet edilmektedir. Devrinde yaşayan İslâm âlimlerinin yanında, daha önce yaşamış olanlara
karşı da hürmette kusur etmez, onların türbelerini yaptırırdı. Ahmed Yesevî hazretleri bunlardan biridir.
Zamânında Fadlullah-ı Hurûfî tarafından kurulan ve “Hurûfîlik” adı verilen sapık fırka mensupları
yayılmaya başladı. Kendisini tanrı îlân ederek bütün dinleri reddeden, kitaplarında dinsizlik ve
ahlâksızlıkları anlatan Fadlullahı, Tîmûr Han, oğlu Miranşaha emir vererek 1393te öldürttü.
Tekkelerini dağıttı. İslâm ülkelerindeki bu dinsizlerin çoğunu temizledi. Tîmûr Han, Hurûfî adındaki din
ve ırz düşmanlarının yayılmasını önleyerek, İslâmiyete çok büyük hizmet etti. Bunun için sahte (Hacı
Bektâş-ı Velî hazretlerinin gösterdiği yoldan çıkan) Bektâşî, yâni Hurûfî tarikatının müritleri, Tîmûr Hanı
sevmez, onu hep kötülerler.
Yirmi yedi ülkenin hâkanı olan Tîmûr Han, başarılarının sırrını 12 maddede toplamış ve bunlara,
oğullarının da uyması vasiyetiyle eserinde şöyle belirtmiştir:
1. Allahü teâlânın dînini ve hazret-i Muhammedin şerîatini dünyâya yaymayı esas edindim. Her zaman
her yerde İslâmiyeti tuttum.
2. Etrâfımda olan adamları 12ye ayırdım. Gerek ülkeler fethi ve gerekse fethettiğim ülkeleri idârede
bunların bâzısı bana kolları, bâzıları meşveretleriyle yardım ettiler. Bunların ikbâlinin artması için
istihdam ettim. Bunlar sarayımın süsüydüler.
3. Düşman dularını mağlup ve eyâletler feth etmekte âlimler ve emirlerle istişâre ettim. Hükûmet
idâresinde yumuşaklık, insâniyet ve sabırla hareket ettim. Hiç meşgul olmuy gibi görünürken her şeyi
basîretim altında bulundurdum.
4. Hükûmet idâresinde kânunlara riâyet ve intizam o dereceydi ki vezirler, emirler, askerler ve halk bir
üst sınıfa çıkmak için can atar halde değildi. Her biri bulunduğu sınıftan memnun olarak vazifesini
yapardı.
5. Zâbit ve askerlerime cesâret vermek için altın ve cevâhir sarfından çekinmedim. Onları soframa
oturttum. Böyle kıymetli bâzûların ve cengaverlerimin yardımıyla yirmi yedi imparatluğun hükümdârı
oldum.
6. Adâlet ve tarafsızlıkla Allah kullarının hep iyiliğini istedim ve onların teveccühünü kazım.
7. Seyyitlere, ulemâya, fukahâya ve târihçilere mümtaz muâmele ettim. İyi ve cesur adamlar (Çünkü
Allah böylelerini sever) benim dostlarımdı. Ulemâyla sıkı münâsebette bulundum. Bunlarla istişare
ettim. Bunların hayır duâları bana zaferler temin etti. Derviş ve fakihleri himâye ettim. Bunlara zerre
kadar fenâlık etmemeye uğraştım ve hiçbir taleplerini reddetmedim. Başkası aleyhinde söyleyenleri
sarayımdan kovdum. Bunların sözlerine ve iftiralarına hiç ehemmiyet vermedim.
8. Her teşebbüsümü başarmakta sebatkâr idim. Bir projeyi bir kere kabul ettim mi artık bütün zihnim
onunla meşgul olurdu. Onu muvaffakiyetle başarmadıkça aslâ terk etmedim. Hiçbir vakit hâlim
(davranışlarım), kâlime (söylediğim sözlere) aykırı olmadı.
9. Halkın hâline vâkıf idim. Büyüklere kardeşim, küçüklere çocuklarım gibi muâmele ettim. Her eyâlet
ve her şehrin ahâlisinin durumuna ve seciyesine göre âdetler edindim.
10. Bir kabîle veya bir Arap, bir Acem göçebesi bayrağım altına girmeği dileyince beylerini şerefle,
diğer adamlarını mevkilerine göre îtibârla kabul ettim. İyilere iyilikle muâmele ettim ve kötülere
fenâlıklarını iâde eyledim.
11. Oğul, tun, dost, müttefik benimle bağlantısı olan herkes iyiliğimden nasibdâr oldu. İkbal ve
saâdetimin parlaklığı ve yüksekliği hiç kimseyi unutmaya sebep olmadı.
12. Gerek leh, gerek aleyhte hareket etsinler, her zaman askerlere hürmet ettim. Sürekli bir saâdeti,
çabucak kayboluveren şeye üstün tutan adamlara teşekküretmek bçtur. Onlar cihâda koşuy ve
hayatlarını fedâ ediylar.
Tîmûr Han kânunlaştırdığı bu düsturlar yanında savaş tekniklerinin de tam bir ustasıydı.
Düşmanlarının siyâsî, iktisâdî ve askerî zayıflıklarını iyi bilir ve bunlardan istifâde ederdi. Bir sefere
girişmeden önce, düşman ülkeye câsuslar göndererek onları içten zayıflatmaya çalışırdı. Savaş
esnâsında başarıya ulaşmak için hareketlilik ve şaşırtmaca gibi pekçok harp hilesine başvururdu.
Böylece her türlü maddî ve mânevî hasletlere sâhip olan Tîmûr Han Türk târihinin ender yetiştirdiği
devlet adamlarından biridir. Bugün bâzı yazarlar devrin sosyal, kültürel ve siyâsî cephesi üzerinde hiç
durmadan onun Altındu ve Anadolu seferlerini bahâne ederek bu büyük hâkana akıl almaz iftirâ ve
karalamalarda bulunmaktadırlar. Bilhassa İslâmiyetten ayrı bir Türkçülük düşünenler bu tarz hissî
yumlara girmektedirler.
Oysa; “Biz ki, Mülûk-ı Tûrân, Emîr-i Türkistânız”, “Biz ki Türkoğlu Türküz”, “‘Biz ki milletlerin en kadîmi
ve en ulusu Türkün başbuğuyuz” diyen Tîmûr Han Türk için İslâmiyetin ne demek olduğunu da
bugünkü Türkçülere bundan 600 yıl önce şöyle söylemektedir:
“Tecrübe bana gösterdi ki, din ve yasalar üzerine kurulmayan bir devlet, uzun zaman yaşayamaz.
Böyle devlet, çırılçıplak olup kendisini gören herkese karşı gözlerini yere dikmiş ve herkesin yanında
saygı ve değerini yitirmiş adama benzer. Bu durumda böyle devlet, tavanı, kapısı, avlu duvarları
olmayan ve her önüne gelenin içine daldığı eve benzetilebilir. Bunun içindir ki, ben devletimin
çatısınıİslâmiyet üzerine kurdum. Devletimi idâre için yasalar düzenledim. Bu yasalar uygulığı
sürece onlara aykırı hareket etmekten sakındım.”
Müstakil Bölümler
Bültene Kayıt Olun!
Bugün
Hicri:
28 Şevval 1438
Miladi:
23 Temmuz 2017

Söz Ola
Söz ola kestire başı, Söz ola kese savaşı
Yunus Emre Hz.
Osmanlılar Twitter