Müstakil Bölümler
Bültene Kayıt Olun!


1540 senesi Haziran ayının bir akşamıydı. Korsika adasının Gareletta limanına ufacık bir Türk filosu demir atmıştı. Beş parça gemiden oluşan filonun kumandanı Turgut Reis’di.

O zamanlar Turgut Reis’in şöhreti bütün Akdeniz yalılarını tutmuş, İspanya sahillerinin güzel kızları, Kapitan Dragot dedikleri, yaşı elliyi geçmiş bu Türk kahramanı için şarkılar söylemişlerdi. Bir kez mağrip sularına yelken açtı mı, Akdeniz sahillerini korku ve dehşet alır, İtalyan limanlarında “Kapitano Dragot geliyor!” cümlesi duyuldu mu, o ünlü denizciler kaçacak yer ararlardı. Kanuni’ye rağmen kendini Avrupa nın en büyük hükümdarı olduğunu iddia eden Şarlken, bu korkuya bir son vermek için:

-Akdeniz’in huzuru için bu müthiş Türk’ü denizlerden uzaklaştırmalı, diyordu.

Hakkı da vardı. Üç parça hafif gemiyle, ağır kalyonlarla dolu bir limanı basar, hepsini ateşe verir, sonra geldiği gibi giderdi. İmparator Şarlken, Preveze’de Barbaros Hayrettin’e yenilen Andrea Doria’yı, Akdeniz hakimiyetini tekrar ellerine geçirmesi için donanmanın başına tekrar geçirmiş, fakat o, büyük Preveze mağlubiyetini unutmamış ve bu yüzden de donanmayı yeğeni Janetino’ya bırakmıştı. Bu da ilk iş olarak Turgut Reis’i ortadan kaldırmayı kafasına koymuştu.

İşte Turgut Reis, Türklerin “Oğlan Kaptan” dedikleri Janetino Doria’nın dev bir donanma ile Akdeniz’de gezdiği sırada küçük Korsika limanına pervasızca girmişti. Turgut, şafak sökerken geminin güvertesinde sabah namazını kılmış, leventleriyle yarenlik ediyordu. Birden heyecanlı bir ses duyuldu:

-Ufukta bir karaltı var!

Geminin baş tarafındaki gözcünün verdiği haber doğruydu. Evet, ufukta bir karaltı vardı. Dakikalar geçtikçe karaltılar büyüyordu. Daha sonra herşey anlaşıldı. Muazzam bir Venedik donanması kendilerine doğru geliyordu. Janetino, Turgut Reis’in yerini haber almıştı. Kuvvetler arasında denge yoktu. Turgut’un üç parça hafif gemi ve yüzelli kadar levendine karşılık Venedikliler yüzlerce gemi ve onbinlerce askerle gelmişlerdi. Fakat ne önemi vardı. Menteşeli Turgut, arkadaşlarının,

-Ne yapacağız Reis Baba?

Sorusuna hiç düşünmeden karşılık verdi:

-Ben küffara sağlam tekne vermem. Barbaroslarla denizlerde levent gezdim. Onların itibarını düşüremem. Cenk edeceğiz!

Acaba düşman hatlarını yarabilirler miydi? Demirleri zincirleriyle beraber suya bıraktılar. Çünkü çekmek için zaman kalmamıştı. Venedik amiralleri bir an şaşırdılar. Türklerin böyle ufacık bir filo ile savaşı kabul edeceklerine inanamıyorlardı. Biraz sonra Türkler için talihsiz bir mücadele başlamıştı. Turgut hangi kadırgaya rampa etti ise yangın yerine çevirdi. Fakat sonunda kendi gemisi de tutuştuktan sonra esir edildi.

Öğleye doğru düşman baştardesinde, yani amiral gemisinde bütün Venedikli kumandanlar, asilzadeler, kaptanlar ve şövalyeler dizilmişlerdi. Biraz sonra esaret zincirleri arasında güverteye getirilecek olan Akdeniz’in meşhur Kapitano Dragot’unu bekliyorlardı. Hepsinde gurur, fakat aynı zamanda heyecan vardı.

Turgut Reis metindi. Madem ki kader böyle yazılmıştı, rıza göstermekten başka çare yoktu. Sonra, kendisini esir eden de Akdeniz’in en büyük amirallerinden idi. Bununla biraz teselli buluyordu. Çünki Venedik donanmasının başında Andea Doria’nın olduğunu zannediyordu. Fakat biraz sonra güverteye çıkarılınca karşısında ihtiyar kaptanın yerine, süslü elbiseler içinde genç kız gibi bir denizciyi görünce:

-Aman Ya Rabbi! Beni yeni hayz görmüş bir kızın eline mi düşürdün? Diye bağırdı.

Bu cümle bir anda İtalyanca’ya tercüme edildi. Güverte karıştı. Doria’nın tecrübesiz yeğeni de kızmıştı. Yerinden fırladı. Turgut’u tokatlamak, hıncını bu suretle almak istiyordu.

-Şimdi görürsün!

Diye tehditler savurarak zincire vurulmuş esirine doğru yürüdü. Turgut, yüzlerce düşman amirali karşısında dimdik duruyor, alev alev yanan gözleriyle üzerine doğru gelen genç denizciye bakıyordu. Sanki bütün gövdesi göz kesilmişti. Akdeniz’i titreten bu gözlerde şimşekler çakıyordu. Janetino iyice yaklaştı, fakat havaya kaldırdığı elini kahramanın yüzüne indirmeğe cesaret edemedi. Geri geri çekildi, korkmuştu. Koca güvertede çıt çıkmıyordu. Herkes bu heybetli manzara karşısında susmuş, bazı ihtiyar denizciler de başlarını öne eğmişlerdi.

Yıllar geçti. Turgut, ak düşmüş sakalına rağmen düşman gemilerinde forsa olarak çalıştırıldı. Açlık ve yorgunluk, onun çelik gibi vücudunu yıpratamamıştı. Bazı hristiyan amiralleri onun haysiyeti ile oynamak ister gibi, geminin kürek çekilen kısmına iniyor ve:

-Hey, Kaptan Dragot! Ne haber bakalım?

Diyorlardı. Turgut o zaman muhatabını müstehzi nazarlarla süzüyor ve:

-Oh Sinyor! Hesap soracak günler geliyor, vaktinize hazır olun, bir şey kalmadı.

Diyordu.

-Fakat Dragot, kürek mahkumları buradan sağ çıkamazlar ki...

-Ben çıkarım.

-Nasıl?

-Orasını ben bilirim.

Nasıl çıkacaktı? Bu imkansız bir şeydi. Geminin oturağında, yani kürek çekilen yerinde bir ayağı zincire vurulmuş, bin bir ızdırap içinde bırakılmıştı. Başlarında da eli kamçılı hain birkaç gardiyan bulunuyordu. Buradan kaçamazdı.

Turgut’un arkadaşları Cenova’ya arabulucu göndermişler ve istedikleri kadar fidye-i necat, yani kurtuluş parası vereceklerini vadetmişlerdi. Fakat Cenova’lılar buna yanaşmamışlardı. Ondan en ağır bir şekilde intikam alıyorlardı. Son zamanlarda Turgut Andrea Doria’nın gemisine verilmişti. Preveze’nin bu mağlup amirali, gemisini ziyarete gelenlere mümtaz esirini göstermekten gurur duyuyordu. Bir gün Malta kadırgalarının amirali Jean de la Valetta, Andrea Doria’yı görmeye gelmişti. Vaktiyle Türklerin eline esir düşmüş ve forsa yapılmış olduğundan, böyle bir karşılaşmadan haz duyacaktı. İlk işi forsaları ziyaret etmek olmuştu. Büyük bir küreği çekmekte olan Turgut’u görünce:

-Sinyor Dragot, bu savaşın değişmez bir kaidesidir.

Diye söze başlamış, fakat umduğu etkiyi yapamamıştı. Çünkü Türk kadırgaların da onun da forsaya konduğunu bilen Turgut, metanetini bozmayarak gevrek bir kahkaha attı.

-Ne yapalım, talihin bir tebeddülü.

Turgut’un metaneti kırılmıyordu. Biliyor ve inanıyordu ki, bütün Akdeniz’e hükmeden Kaptanı Derya Barbaros Hayrettin Paşa bir gün gelip kendisini kurtaracaktı. Ümitleri boşa çıkmadı. Fransa kralı 1. Fransua ile alman imparatoru Şarlken arasındaki mücadele bütün şiddetiyle devam ediyordu. Fransa, hâmisi Kanuni Sultan Süleyman’a yine yalvar yakar olmuş, Bu sefer de denizlerden yardım edilmesini istemişti. Sultan Süleyman Fransa’yı yine himayesi altına almış ve Barbaros Hayrettin Paşayı da yüz adet kadırga ile, Fransız sahillerini kurtarmak üzere batı Akdeniz’e göndermişti.

1543 senesi, Ağustos ayı sonlarında bir sabah Cenova halkı hayret ve dehşet içinde uyandı. Limanın biraz uzağında Sulatan Süleyman’ın yüz kadırgalık muhteşem armadası duruyordu. Baştardede Preveze’nin şanlı kahramanı Barbaros Hayrettin Paşanın sancağı dalgalanıyordu. Donama-yı Hümayun’un şehri her an top ateşine tutacağı ve taş üstünde taş, gövde üstünde baş bırakmayacağı zannediliyordu. Mağrur Cenova, çoktan beri böyle bir durumla karşılaşmamıştı. Biraz sonra belki de yer yerin den oynayacaktı. Cenova senatosu kaptan paşaya elçi yollayarak ne arzu ederlerse yerine getireceklerini arzetti. Halbuki Barbaros, ne memleket, ne para, hiçbir şey istemiyordu. İstediği tek şey, bu kadar yıllık dostu Turgut ile Kazdağlı Salih idi. İkisi de âzad edilmezlerse, bütün limanı ve şehri yakacağını söyledi. O günlerde Cenova limanına yanaşmış bulunan Andrea Doria’nın gemisine, derhal adam gönderdiler ve ikisini de alıp, Barbaros’un gemisine getirdiler. güvertesine çıktıkları zaman Hayrettin Paşa kendini tutamadı ve sevinç gözyaşları dökerek Turgut’a doğru koştu:

-Turgut’umu dünyalara değişmem

Diyerek boynuna sarıldı. Beraberce ağlaştılar. Artık Akdeniz, tarihinin en büyük korsanına tekrar kavuşuyordu.

Barbaros ile birlikte bir müddet sonra İstanbul’a gelen Turgut Reis, devletin hizmetine girdi ve ölünceye kadar forsunu şan ve şerefle taşıdı.




Kanuni kumandasındaki Osmanlı ordusu Viyana önlerinde bir an geri püskürtülünce, o zamana kadar sessiz duran kiliselerin çanları sevinçle çangırdamaya başladı. Kanuni Sultan Süleyman, esir olan Avusturya ordusu bayraktarı Von Sedlitz’den bunun sebebini sordu. Von Sedlitz:“Sizi geri püskürtmenin verdiği sevinçtir” cevabını verdi. Bozgu nun verdiği acıya rağmen Kanuni, Von Sedlitz’in bu cesaretinden hoşlandı. Bu sebepten ona ve arkadaşlarına iftihar elbisesi giydirerek:“Artık serbestsiniz” dedi ve gitmelerine izin verdi.



Sen gittin ey Osmanlı, âlemden elem kaldı
Altın kubbelerinden geride alem kaldı

Söğüd'ün yaylasını uzattın Viyana'ya
Çizdiğin haritadan elimde kalem kaldı

Atların nal sesini işiten o yıldızlar
Döküldü birer birer, göklerde dîdem kaldı

Tuna'nın sularına zehr attı nice küffar
Yeşerttiğin diyarda kupkuru bir nem kaldı

Baş eğdi minareler puthane karşısında
Camilerin yerinde, secdeden büsem kaldı

Resulun türabından uzaklaştı dudağım
Orda senin aşkından ağlayan Ka'bem kaldı

Revaklarla süsledin Ka'benin etrafını
Kubbelerin altında bir mahzun harem kaldı

Arzı dilhûn eyledin hasretinle dembedem
Ziyasını kaybeden gözlerimde nem kaldı

Adl ile muamelen mes'ûd kıldı beşeri
Bize o saadetten sadece matem kaldı

Kalbindeki zikirle aştın nice surları
Surların alnında tek harab kitabem kaldı

Kılıcın gölgesinde dinlenirdi bu cihan
Kılıçlar girdi kına ateşten gölgem kaldı

Asırlar hasretinden kıyamete koşuyor
Hatıran gönlümüzde mağrur, muhteşem kaldı

***

Sen gittin ey Osmanlı, kağıtta ferman kaldı
Leventlerinden yetim binlerce umman kaldı

Barbaros gemilerle selamlar Akdeniz'den
Topkapı Sarayı'nda bitmeyen hazan kaldı

Alemdeki her gülün özlediği bahçendi
Şimdi gül ve bülbülde, bir sonsuz hicran kaldı

Kuş görmeyen saraylar duvarda mahbus hâlâ
Rüzgarlar saraylarda kaç asır mihman kaldı

Cem edip nice aklı, emrine ram eyledin
Ukala'dan her akla bir başka derman kaldı

Her anın Bezm-i Aşkta şuaraya ilhamdı
Şiirlerin övdüğü yaşanan cinan kaldı

Kucak açtı İstanbul sevgilisi Fatih'e
Güller atan kızlardan bir tutam reyhan kaldı

Yedi tepe vecd ile yüklendi kubbeleri
Yedi kat arştan inen ilahi ezan kaldı

Mührünü vurdu arza aşk ile kubbe kubbe
Tarihlerin tahtinde bir Mimar Sinan kaldı

Gam dağıtan çeşmeler dest-i Muhammed idi
Bağrında bin yarayla, davet-i iz'an kaldı

Baki ile Nef'iden derin bir irfan kaldı
Söz bilmeyen Nedim'den derin bir irfan kaldı

Genç yaşında dünyaya sırt çevirdi Şeyh Galib
Ak düşmeyen bir sakal ve inci sühan kaldı

İstanbul'un ufkunda yükselen türbelerde
Peygamberin sevdiği kaç kutlu hakan kaldı

***

Sen gittin ey Osmanlı, yolunda esrar kaldı
Terk ettiğin mülklerde zehir yüklü har kaldı

Göğsünü siper edip durdurdu Selimiye
Evlad'ı Fatihan'dan kaç acı firar kaldı

Acz içinde seyrettik nice muhacereti
Istırablâ titreyen gönlümüzde ar kaldı

Orduların kurduğu otağların yerinde
Çadır kurduk mazluma içinde bizar kaldı

Düşmanların ardından, bin bayram icad etti
Sevınçle oynamayan toprakta mezar kaldı

Aşkın mürekkebiyle yazılmış nice hatlar
Silındi adavetle duvarlar bimar kaldı

Gözlerinden bilinen ma'şükalar gittiler
Uğrunda can verilen ne aşık, ne yar kaldı

Leb-i Derya yalılar kucaklardı fakiri
Yadımda o günlerden mehtabla, bahar kaldı

Boğazın sularıyla öpüşen saraylarla
Bu sevdayı arayan melül bir nazar kaldı

Ab-ı hayat akan o Sadabad'ın yerinde
Mazisine ağlayan mülevves cüy-bar kaldı

Kadrini bilmek için ne yazayım Osmanlı
Aczinin idrakinde bu küçük eş'ar kaldı



Kanuni Sultan Süleyman Han, birgün yakınları ile sohbet eder ken yanındakilere:“Milletin efendisi kimdir?” diye sordu. Onlar da:“Padişah hazretleridir” deyince,“Hayır, milletin efendisi reâyâ, yani köylüdür ki, ziraat ve hayvan cılık için huzur ve rahatı terkedip meydana getirdikleri mahsullerle bizleri doyururlar” cevabını verdi.



Osmanlı devletinin kuruluş seneleri. Orhan Gazi devri. 1328 yılı sonbaharı. Orhan Gazi, silah arkadaşları Akçakoca Gazi, Kara Mürsel Gazi ve Abdurrahman Gazi gibi bahadırları, İzmit ve daha sonra oradan Üsküdar’a kadar olan toprakların fethine memur etti. Akçakoca Gazi bir avuç kahramanla İzmit’i aldıktan sonra Abdurrahman Gazi’yi Üsküdar’a kadar olan kalelerin fethi için ileri gönderdi. Bu kalelerden en muhkem olanı, bugünkü Kartal - Maltepe yakınlarındaki Aydos kalesi idi.

Yüksek bir tepe üzerinde kurulu olan bu kalenin zaptı gayet güç olacağa benziyordu. Abdurrahman Gazi ve silah arkadaşları, buradan önce Gebze kalesini muhasara ettiler. Önce burası ele geçirilirse, Aydos’a giden yardım yolları kesilecekti. Bu arada, Aydos tekfurunun Eleni adında güzel, güzel olduğu kadar da akıllı bir kızı vardı. O günlerde bir rüya gördü. İçi ateş dolu korkunç bir kuyuya düşmüş, çıkmaya uğraştıkça batıyordu. Tam ümidini kesmişken bir Osmanlı bahadırı elini ona uzattı ve kuyudan çıkarttı. Bu sırada kan ter içinde uyandı. Hemen rüyasını, hizmetini gören ihtiyar kadına anlattı.

O da rüyayı şöyle tabir etti: “O gördüğün bahadır seni nikahlayacak ve Cehennemlik olmaktan kurtarıp Cennet ehlinden olmana vesile olacak.” Eleni uzun zaman bu rüyanın tesirinden kurtulamadı ve her gün geç saatlere kadar kale burçlarına çıkıp rüyada gördüğü o genci gözlemeye başladı. Evet, o bahadır Abdurrahman Gazi’den başkası değildi. Gebze kalesi önlerinde bir hafta kalan Abdurrahman Gazi, buranın fethinin uzayacağını anladı ve askerlerini orada bırakarak, üç arkadaşı ile birlikte Aydos kalesi önüne geldi. Bu sarp kayalara kurulu kalenin nasıl ele geçirileceğini düşünerek burçlara bakıyordu. Tam bu sırada, rüyada gördüğü ve aşık olduğu bahadırın yolunu gözleyen Eleni birden onu gördü. Bu zeki kız, onun niçin buraya geldiğini biliyordu.

Hemen bir kağıt buldu ve şunları yazdı: “Sabah şafak sökerken, şu anda bulunduğunuz yere geliniz. Sizi ve arkadaşlarınızı kaleye alacağım.” Bu kağıdı bir taşa sararak Abdurrahman Gazinin önüne attı. Abdurrahman Gazi ayakları dibine düşen taşı görünce, kimin attığını merak edip yukarı baktı ve Eleni ile göz göze geldi. Hemen kağıdı okudu ve arkadaşlarına olanları anlattı. Sabah namazlarını erkenden kıldıktan sonra aynı yere geldiler. Eleni burçların üzerinde onları bekliyordu ve bir ucunu burçlara bağladığı uzun bir halatın diğer ucunu onlara attı. Hemen kaleye tırmanan Abdurrahman Gazi ve arkadaşları, Osmanlı tehlikesinden gayet emin bir şekilde, sabaha kadar içip sızan tekfur ve askerini esir aldılar. Ertesi gün de bu esirlerle birlikte Eleni’yi Bursa’da, Orhan Gazi’nin huzuruna çıkardılar. Abdurrahman Gazi olanları arzettikten sonra Orhan Gazi, bu Rum kızını Abdurrahman Gazi ile nikahladı. Bu hanımından oğulları oldu. Bunlar, ilk Osmanlı akıncılarından oldular ve tarihte Rahmanoğulları adıyla anıldılar.



Preveze zaferinden üç yıl geçmişti. Alman İmparatoru Şarlken, Cezayir’i Osmanlı devletinden ayırmak için harekete geçti. Maksadı Kuzey Afrika’dan Osmanlıları çıkarmak ve buraları Hristiyanlaştırmak idi. Bu maksatla 516 gemiden müteşekkil muazzam bir donanma hazır ladı. Andrea Doria kumandasındaki bu donanmada 35.000 asker, 400 Malta şövalyesi bulunuyordu. İmparatorun bizzat katılacağı bu sefer de kendisine en büyük İspanyol, İtalyan ve Alman asilzadeleri de refakat ediyorlardı. Şarlken’in zafer alayını seyretmek için, İspanyol, İtalyan ve Alman düşes, markiz ve kontesleri de gelmişlerdi. Avrupa yüksek sosyetesinin en kibar hanımları ve genç kızları bu zafer alayın da İmparatorun yanında bulunmak fırsatını kaçırmak istemiyorlardı.

Cezayir’i savunan Barbaroszade Hasan Bey’in kuvvetleri 2600 levendi geçmiyordu. Hasan Reis bir gece düşman ordugahına yaptığı baskında haçlıları perişan etti. Daha sonra çıkan çok şiddetli fırtınadan faydalanan Hasan Reis haçlılar üzerine taarruza geçti. Avrupa’nın en seçkin Haçlı birlikleri birbirlerine karışmış vaziyette gemilerine hücum edip, birbirlerinin ayakları altında ezilirken armada larının ayrısı da karaya oturmuştu. 20.000 Haçlı askeri fırtınadan boğulmuş veya Osmanlı kılıçları altında can vermişti. 4.000 safkan süvari atından boğulmayanlar, erzakları kaybolan birlikler tarafından kesilip yenilmişti. Düşmanın ağırlıklarının da çoğu ele geçmişti. Barut ve tüfekleri ıslanmış, silahları ateş almıyordu. Zırhlı İspanyol askerleri yağmurdan bataklık haline gelmiş arazide yürüyemiyor, çamurlara gömülüp boğuluyorlardı.İmparator Şarlken, Malta şövalyelerinin kahramanlığı sayesinde canını zor kurtarmış. Kalan birkaç gemisiyle Cezayir’den ayrılıp denize açılmıştı. Ömründe felaketin bu derecesini görmeyen Şarlken ağlamış ve teessüründen, başındaki altın tacı fırlatıp denize attıktan sonra:“Haydi git zavallı oyuncak! Belki seni, bahtı benden daha açık bir hükümdar bulur da başına koyar” demişti.

Müstakil Bölümler
Bültene Kayıt Olun!
Bugün
Hicri:
27 Şevval 1438
Miladi:
22 Temmuz 2017

Söz Ola
Matlabımız din-i Hüdâ' dır bizim
Mesleğimiz rah-ı Hüdâ' dır bizim
Yoksa, kuru mihnet ve kavga değil
Şah-ı Cihan olmağı dava değil
Osman Gâzi "rahmetullahi aleyh"
Osmanlılar Twitter